La zorgo de la dommastro

Iuj diras, la vorto Odradeko venas el la slava lingvo, kaj ili klopodas tiel pruvi ĝian vortiĝon. Aliaj opinias, ke ĝi devenas de la germana, ke ĝi estas nur influita de la slava. La necerteco de ambaŭ interpretoj tamen kredeble prave ebligas konkludi, ke neniu trafas, des pli ke ankaŭ neniu el ili helpas trovi iun sencon de la vorto. Kompreneble neniu okupiĝus pri tiaj studadoj, se ne vere ekzistus estaĵo kun la nomo Odradeko. Ĝi aspektas unue kiel plata stelforma fadenbobeno, kaj efektive ŝajnas ankaŭ kovrita de fadeno; tamen povus esti nur rompitaj, malnovaj, kunnoditaj, sed ankaŭ reciproke interplektitaj fadenpecoj el diversaj specoj kaj koloroj. Tamen ĝi estas ne nur bobeno, ĉar el la mezo de la stelo eliĝas malgranda transversa bastoneto, kaj al tiu bastoneto aliĝas ortangule ankoraŭ plia. Helpe de tiu lasta bastoneto unuflanke, kaj unu el la stelaj elradiaĵoj aliaflanke, la tuto povas rekte stari kiel sur du gamboj. Oni estus tentata kredi, ke tiu estaĵo iam havis iun laŭcelan formon kaj ke ĝi nun estas nur rompita. Sed tio ne ŝajnas esti la kazo; almenaŭ ne troviĝas por tio iu signo; nenie estas videblaj senregulaĵoj aŭ rompitaĵoj indikantaj ion tian; la tuto ja ŝajnas sensenca, sed en sia speco finita. Cetere ion pli precizan pri ĝi ne eblas diri, ĉar Odradeko estas neordinare movkapabla kaj ne kaptebla. Ĝi restadas alterne en la subtegmento, en la ŝtuparejo, en la koridoroj, en la vestiblo. Foje ĝi ne estas videbla dum monatoj; tiam ĝi estas certe transloĝiĝinta en aliajn domojn; sed poste ĝi certege revenas en nian domon. Foje, kiam oni paŝas el la pordo kaj ĝi estas sin apoganta kontraŭ la ŝtupara balustrado, oni emas ĝin alparoli. Kompreneble al ĝi oni ne faras malfacilajn demandojn, sed traktas ĝin - al tio logas jam ĝia etegeco - kiel infanon. “Kiel do vi nomiĝas?” oni demandas ĝin. “Odradeko”, diras ĝi. “Kaj kie vi loĝas?” “Nedeterminita loĝloko”, diras ĝi kaj ridas; sed estas nur rido, kiel povas fariĝi sen pulmoj. Ĝi sonas proksimume tiel, kiel susuro en falintaj folioj. Kun tio plejofte finiĝas la interparolado. Cetere eĉ tiaj respondoj ne estas ĉiam haveblaj; ofte ĝi restas longe muta, kiel la ligno, kio ĝi ŝajnas esti. Vane mi demandas min, kio ĝi fariĝos. Ĉu ĝi do povas morti? Ĉio mortanta havis antaŭe ian celon, ian agadon, kontraŭ kiu ĝi estas sin disfrotinta; tio ne veras pri Odradeko. Ĉu ĝi do vere iam, ankoraŭ antaŭ la piedoj de miaj infanoj kaj ties infanoj malsuprenruliĝos la ŝtuparon kun posttreniĝa fadeneto? Ĝi evidente ja malutilas al neniu; sed la imago, ke ĝi krome povus min postvivi, estas al mi preskaŭ dolora.

Kopirajto pri la tradukoj ©1994


Jen kelkaj petoj al la leganto:

1. Tiu ĉi traduko bezonas unue kontrollegadon, prefere de negermanlingvano, por elsarki diversajn erarojn
    kaj ankaŭ eble germanismojn internacie ne kompreneblajn. Tio ne koncernas stilajn apartaĵojn nekutimajn,
    sed internacie kompreneblajn.

2. La teksto bezonas krome kontrollegadon de germanlingvanoj, kiuj komparu ĝin kun la originalo por anstataŭigi
    erarajn, malprecizajn kaj mallertajn ekvivalentojn.

Do, kara leganto, se vi sentas vin kompetenta pri tio, bonvolu fari tiun laboron - bonvenas ankaŭ simplaj
atentigoj dum legado. Se viaj konsiloj aŭ atentigoj estos akceptitaj, via laboro estos kompreneble menciita
kun via nomo.

Konsilojn por plibonigi la tradukon bv. ĉi-tien: vilhelmo@multimania.com

reen al Kafko

reen al Kafko