Franco Kafko 
La ekzameno

Mi estas servisto, sed mankas laboro por mi. Mi estas timema kaj min ne antaŭenpuŝas, ja mi eĉ ne ŝovas
min en vicon de la aliaj, sed tio estas nur unu kaŭzo de mia neokupiteco; eblas ankaŭ, ke tio tute ne
koncernas mian neokupitecon; ĉiukaze precipas, ke mi ne estas vokata al servo, aliaj estas vokitaj kaj ne
proponis sin pli ol mi, ja eble ne havis eĉ la deziron esti vokataj, dum mi almenaŭ kelkfoje havas ĝin tre forte.

Tiel mi do kuŝas sur la tabulkuŝejo en la servistara ĉambro, rigardas al la traboj supren, al la plafono,
ekdormas, vekiĝas kaj jam ree ekdormas. Kelkfoje mi iras ankaŭ en la vidalvidan gastejon, kie oni disvendas
putran bieron, kelkfoje mi jam forverŝis glason da ĝi pro abomeno, sed poste mi ĝin ree trinkas. Mi ŝatas sidi
tie, ĉar malantaŭ la fermita fenestreto, de neniu malkovreble, mi povas travidi al la fenestroj de nia domo.
Oni tie ja ne vidas multon: je tiu stratflanko estas, kiel mi supozas, la fenestroj nur de la koridoroj kaj krom
tio ne de tiuj koridoroj, kiuj kondukas al la loĝejoj de la gemastroj. Estas eble ankaŭ, ke mi eraras, iu tion foje
asertis, sen ke mi demandis lin, kaj la ĝenerala impreso de tiu domfronto konfirmas tion. Nur malofte la
fenestroj estas malfermataj, kaj se tio okazas, faras ĝin servisto kaj tiam ankaŭ foje apogas sin sur la apogilo
por iomete suben rigardi. Ili estas do koridoroj, kie li ne povas esti surprizita. Cetere tiujn servistojn mi ne
konas, la ĉiam supre okupataj servistoj dormas aliloke, ne en mia ĉambro.

Foje, kiam mi eniris la gastejon, sidis jam gasto sur mia observloko. Mi ne kuraĝis precize rigardi tien kaj jam
en la pordo mi volis min returni kaj foriri. Sed la gasto vokis min al si, kaj montriĝis, ke ankaŭ li estas
servisto, kiun mi jam ie vidis, sed sen paroli kun li ĝis nun.

“Kial vi volas forkuri? Eksidu tie ĉi kaj trinku! Mi pagos.” Tiel mi do eksidis. Li demandis min iom, sed mi ne
kapablis respondi, ja mi eĉ ne komprenis la demandojn. Tial mi diris: “Eble vi nun bedaŭras, ke vi invitis min,
tiam mi foriras”, kaj mi volis jam levi min. Sed li etendis sian manon trans la tablon al mi kaj premis min sur
la seĝon. “Restu”, li diris, “tio estis ja nur ekzameno. Kiu ne respondas la demandojn, sukcesis.”


Kopirajto pri la traduko ©2000

Jen kelkaj petoj al la leganto:

1. Tiu ĉi traduko bezonas unue kontrollegadon, prefere de negermanlingvano, por elsarki diversajn erarojn
    kaj ankaŭ eble germanismojn internacie ne kompreneblajn. Tio ne koncernas stilajn apartaĵojn nekutimajn,
    sed internacie kompreneblajn.

2. La teksto bezonas krome kontrollegadon de germanlingvanoj, kiuj komparu ĝin kun la originalo por anstataŭigi
    erarajn, malprecizajn kaj mallertajn ekvivalentojn.

Do, kara leganto, se vi sentas vin kompetenta pri tio, bonvolu fari tiun laboron - bonvenas ankaŭ simplaj
atentigoj dum legado. Se viaj konsiloj aŭ atentigoj estos akceptitaj, via laboro estos kompreneble menciita
kun via nomo.

Konsilojn por plibonigi la tradukon bv. ĉi-tien: vilhelmo@multimania.com


reen al Kafko