Bruego

Mi sidas en mia ĉambro en la ĉefkomandejo de la tutloĝeja bruo. Ĉiujn pordojn mi aŭdas bati, pro ilia bruo
mi evitas nur la paŝojn de la inter ili kurantoj, eĉ la klakfermon de la kuirilpordo en la kuirejo mi aŭdas. La
patro trarompas la pordojn de mia ĉambro kaj tramarŝas en posttrenanta negliĝa vesto, el la forno apudĉambra
oni gratas la cindron, Valli demandas, kriante vorton post vorto tra la antaŭĉambro, ĉu la ĉapelo de la patro
jam estas purigita, siblado, kiu volas esti amika al mi, eĉ laŭtigas la kriegadon de responda voĉo. La enira pordo
estas malklikita kaj bruas kvazaŭ el katara gorĝo, poste malfermiĝas plue kun kantado de virina voĉo kaj poste
fermiĝas per obtuza, vira puŝo, kiu aŭdiĝas plej malrespekte. La patro estas for, nun komencas la pli delikata,
pli disa, pli senespera bruo, estrata de la du kanariaj voĉoj. Jam pli frue mi pensis pri tio, ĉe la kanarioj mi
denove ekmemoras, ĉu mi ne malfermu la pordon ĝis eta fendo, rampu serpente en la apudan ĉambron kaj
tiel surplanke petu miajan fratinojn kaj la servantinon pri silento.

reen al Kafko

t-family:"Lucida Sans Unicode"'>reen al Kafko